Fluid

Fluid

oktober 26, 2017 Blogs 0

Bron foto: Senhora

 

Het begon allemaal met een pijnlijke ontsteking op een intieme plek. Na een succesvolle operatie wordt ik vrijwel meteen ontslagen uit het ziekenhuis, met een wond die thuis verder verzorgd dient te worden. De verpleging geeft mij enkele gaasjes mee, met voor het opvangen van overtollig wondvocht ook nog een doosje maandverband.

Terecht, zo blijkt, want de wond lekt als een gek.. Voor dagen achtereen dien ik iedere dag een nieuw maandverband aan te brengen. ‘Dat is nog niks’, zei mijn zusje. ‘Hoezo?’ Vraag ik. ‘Nou, het hangt van de vrouw af, maar de meesten dragen gedurende een periode van vijf tot zeven dagen maandverband in hun ondergoed.’ Mijn bek viel open van verbazing. ‘Da’s lang! Dan kom ik er eigenlijk nog relatief goed vanaf.’ We lachen allebei.

Het blijkt een proces van lange adem. Als op een dag het maandverband in het zorgpakket op is, besluit mijn moeder om nieuwe te gaan halen. Helaas kan ze het merk dat was meegegeven door het ziekenhuis niet meer vinden, dus koopt ze een vergelijkbaar product. Na een aantal dagen dragen zit ik echter flink in de knoei: dit type maandverband is wellicht sterk absorberend, maar een stuk korter dan het vorige. Tot overmaat van ramp wordt ook zitten door de dikte een stuk pijnlijker. Ze biedt haar nederige excuses aan voor het halen van het verkeerde type maandverband voor haar zoon, om zich vervolgens een breuk te lachen.

Er moet dus nieuw maandverband worden gehaald. We besluiten om een dunner damesverband aan te leggen, met vleugeltjes voor extra kleefkracht. Mijn stiefvader, die in de thuiszorg werkt en de wond verzorgd, gaat naar de drogist om nieuwe te kopen. Als hij in de winkel staat en vraagt naar de verschillende typen, merkt hij dat het meisje verlegen wordt en niet goed weet hoe ze moet reageren. Na dit eenzijdige sociaal ongemak slaagt hij er toch in met het juiste product naar huis te gaan.

Inmiddels wordt er door vrienden de een na de andere flauwe grap gemaakt over het type model dat ik draag, het zitcomfort en natuurlijk het al dan niet ontbreken van de welbekende vleugeltjes. Met goede reden, want dit nieuwe verband is een godsgeschenk; na wekenlang een pijnlijk stuitje te hebben gehad kan ik eindelijk eens normaal zitten. Is ook nog om een andere reden fijn: nu hoef ik tenminste geen rare capriolen meer uit te halen om zo nu en dan eens de hond uit te laten.

Let wel, lieve lezer, na krap drie weken zit ik nu aan maandverband type drie.

Ondanks dat ik met twee vrouwen in huis ben opgegroeid wist ik tot voor kort verrassend weinig van de maandelijkse rituelen. Zo haalde ik gedurende dit hele avontuur de termen ‘tampon’ en ‘maandverband’ door elkaar, tot groot vermaak van mijn zusje. Alle onderbroekenlol op een stokje, ondanks alle nare fysieke toestanden ben ik blij dat ik dit proces heb doorlopen. Mede dankzij deze persoonlijke tampon challenge ben ik weer een stuk wijzer geworden!

Inmiddels ben ik van het maandverband af, maar moet ik wel nog een gaasje dragen. Omdat deze makkelijk verplaatst in mijn onderbroek en ik geen tape op mijn huid wil, bel ik even met het ziekenhuis. Via mijn ouders heb ik gehoord dat er speciale herenslips bestaan om dergelijke gaasjes op hun plek te houden. Eenmaal aan de telefoon word ik halverwege mijn verhaal onderbroken door de assistent: ‘Sorry hoor, die broekjes bestaan inderdaad, maar ze zijn niet alleen voor heren.. Ze zijn universeel.’

Joey Velberg is storyteller en oprichter van de Green Communicator. Hij ondersteunt de veranderaar met een goed verhaal. Benieuwd naar wat de Green Communicator voor jou kan doen? Ga naar www.greencommunicator.nl of bel 06 22 81 31 33.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *